Ο Παράδεισος θα είναι γεμάτος από μπεκρήδες

γεια μας

Μερικοί μάγοι

Zidane: Υπνωτισμός.

Bergkamp: Πώς να περάσετε έναν αμυντικό και να σκοράρετε με τον ελάχιστο δυνατό αριθμό επαφών.

Maradona: Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά εγώ τώρα λέω να σε περάσω από τα δεξιά. Και όλες μου οι επαφές θα είναι με το αριστερό πόδι.

Messi: Κάποιος που τρέχει με μια μπάλα στα πόδια ή/και αλλάζει κατεύθυνση, θα έπρεπε να επιβραδύνεται.

Rivaldo: Κοίτα τι θα γίνει: θα πάω να σουτάρω, και αν πέσεις πάνω μου ή θα κόψω τη μπάλα δεξιά ή θα την σπρώξω λίγο αριστερά. Απλά πάντα θα κάνω το αντίθετο από αυτό που νομίζεις.

Ronaldo: Ώστε κατάλαβες πού θα πάω. Για να σε δω... Και γενικά προσπάθησε να κλείνεις τα πόδια σου.
Ronaldinho: Τώρα που έχουμε πέσει πάνω του τρεις λογικά δε μπορεί να πάει πουθενά...

Iniesta: Θα το δεις μετά στο replay.

Giovanni: Μμμμ, αυτή είναι μια ωραία φανέλα, κρίμα είναι να την λερώνουμε. Κάτσε, θα βρω κάποιον τρόπο να τον περάσω χωρίς τρεξίματα και ιδρώτες.
Neymar: Ή αλλιώς ηλεκτρισμός. Και πάνω που νόμιζες πως τα έχεις δει όλα. 

ΥΓ: Ελπίζω να πάρει τον πατατάκια το καλοκαίρι!

Νοιώθω παρείσακτος στο οικοσύστημα που έχει αναπτυχθεί στο δωμάτιό μου

Μήπως έχεις άδικο;

Μήπως επιμένεις χωρίς λόγο σε κάτι που δεν πιστεύεις;

Μήπως αυτός που κρίνεις είναι ίδιος με εσένα;

Και αυτός που σου φωνάζει, μήπως απλά πρέπει να του πεις, συγγνώμη;

Μήπως απλά φοβάσαι, και όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες;

Μήπως είμαι μαλάκας;

Μήπως κάτι άλλο είχα στο μυαλό μου και το έχασα όταν άρχισα να γράφω;

Μήπως... μήπως είμαι μόνος μου; Και δεν το παραδέχομαι; Μήπως λέω πολλά μήπως;

Μήπως καλύτερα να πίνω παρά να γράφω;

Μια αράχνη μόλις κατέβηκε από το ταβάνι. Είμαι λοιπόν στο δωμάτιό μου, το οποίο έχω κάτι μέρες να σκουπίσω είναι η αλήθεια, και ναι, μια αράχνη κατέβηκε από το ταβάνι. Σε μια γωνία στο ταβάνι επίσης υπάρχει μια φωλιά από πασχαλίτσες. Πασχαλίτσες έχουν και τα άλλα παιδιά στην εστία, οπότε μάλλον δεν φταίει πως δεν έχω καθαρίσει. Απλά δεν τους αρέσει το κρύο.

Ευθεία μπροστά μου έχω τον τζουρά μου. Δεξιά μου είναι η ντουλάπα, και ακόμη πιο δεξιά μου είναι η πόρτα. Αριστερά μου είναι ένα πολύ μεγάλο παράθυρο, και από την άλλη μεριά του παραθύρου, με κοιτάει ένας καλικάτζαρος που προσπαθεί να ανέβει στον επάνω όροφο. 

Τα πόδια μου έχουν ριζώσει στο πάτωμα,  και πολύ φοβάμαι πως οι ρίζες έχουν απλωθεί στον κάτω όροφο. Αλλά δεν πειράζει, αύριο το πρωί όλα θα είναι μια χαρά.

Ακούστηκε μια πόρτα να κλείνει. Κάποιος.

Η σκέψη μου έχει χάσει τον ρυθμό της, που νομίζω είχε κάποτε, και βυθίζομαι σε μια νύστα. Δεν αισθάνομαι τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα γύρω μου που να μου προκαλεί συναισθήματα. Δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, δεν ξέρω αν είμαι λυπημένος, γενικά νυστάζω.

Γενικά δεν ξέρω τίποτα.

Ποτέ δεν κατάφερα να εκφράσω συναισθήματα με τις λέξεις. Πάντα είχα πρόβλημα με αυτό. Μια ιδέα που μπορεί να έχω ή να περιγράψω κάτι, μια χαρά, εκεί μπορώ να βάλω τις λέξεις στην σειρά μια χαρά. Ή τέλος πάντων να πω μια ιστορία, ή κάτι αστείο. Αυτό νομίζω το ψιλοκάνω οκ. Αλλά συναισθήματα, όχι, εκεί ούτε ξέρω τι σχέση έχουν οι λέξεις με αυτό που αισθάνομαι. Και μετά από λίγο ξέχνω και τι ήθελα να πω.
Γι' αυτό γράφω τόσο ασυνάρτητα σε αυτό το μπλογκ. Όποτε έγραφα δηλαδή, γιατί τώρα το μπλογκ είναι νεκρό. Αλλά να, χρησιμοποιώ τις λέξεις όλη μέρα για σοβαρούς σκοπούς, και το μπλογκ ίσως είναι μια ευκαιρία να γράφω ό,τι έρχεται πρώτα στα δάκτυλά μου. Ούτε καν το φιλτράρω να δω αν βγαίνει νόημα, να δω αν ταιριάζει με αυτό που θέλω να περάσω. Όχι, ο κανόνας μου είναι να χρησιμοποιώ το backspace μόνο ορθογραφικά λάθη, σχεδόν ποτέ για να αναιρέσω αυτό που έγραψα. Και δεν το σκέφτομαι και πολύ όταν το γράφω.
Επίσης σπάνια σταματάω να δω τι έχω γράψει.
Έχω τη νεφελώδη αίσθηση, πως αυτή η πρακτική με έχει βοηθήσει να βάλω τέτοια στοιχεία και στην πραγματική μου ζωή. Λιγότερο backspace δηλαδή, και λιγότερο ανασκόπηση του παρελθόντος. Νομίζω καλό είναι αυτό, το έκανα περισσότερο παλαιότερα, και γενικά... γενικά νομίζω βοηθάει.
Από την άλλη, μια γραφή τέτοια, χωρίς σκέψη και χωρίς σκοπό, δε μπορεί παρά να είναι βαρετή, ανούσια, και τελικά να μην έχει κανένα νόημα παρά μόνο, ίσως, στον δημιουργό της. Και γι' αυτόν, μόνο την ώρα της γραφής. Γιατί λοιπόν να μην τα διαγράψεις όλα στο τέλος;

Δεν ξέρω.

Μες τη νύστα μου όμως, θα ήθελα να μοιραστώ μια σκέψη μου με όποια ψυχή διαβάζει αυτές τις αράδες. Και επειδή δεν έχω το κουράγιο να την περιγράφω, και βασικά δεν ξέρω τίποτα όπως σας είπα, θα την κάνω ερώτηση. Να την λοιπόν:

Σου δείχνω δύο δρόμους στη ζωή να ακολουθήσεις, και σε βάζω να διαλέξεις ποιον. Ο πρώτος δρόμος θα σε κάνει ευτυχισμένο. Τι σημαίνει ευτυχισμένος για αυτόν τον δρόμο; Σημαίνει ικανοποιημένος με τη ζωή σου, σημαίνει πως γελάς συχνά, δε ζηλεύεις τους άλλους, δε σε νοιάζει να ξεχωρίζεις. Μπορεί τελικά να είσαι ξεχωριστός άνθρωπος σύμφωνα με οποιαδήποτε κριτήρια ή μπορεί και όχι. Το θέμα είναι πως αν διαλέξεις αυτόν τον δρόμο αυτό δεν θα σε νοιάζει. Γενικά, ας πούμε πως στον πρώτο δρόμο, καθώς προχωράς, αφήνεις πίσω ένα-ένα τα εμπόδια που μπορεί να σε απασχολούν κάποιες φορές και δεν σε αφήνουν να χαρείς την στιγμή. Ή ας πούμε πως σε αυτόν τον δρόμο, αν κάποιος σε ρωτήσει σε κάποια φάση αν είσαι ευτυχισμένος ή όχι, τότε τις περισσότερες φορές θα πεις ναι.

Ο δεύτερος δρόμος θα σε κάνει επιτυχημένο. Από κοινωνική σκοπιά, και όπως συνήθως εννοούμε την επιτυχία. Όσο θες. Δεν υπάρχουν όρια εδώ, διάλεξε εσύ πόσο επιτυχημένος θες να γίνεις. Πλανητάρχης; Αστροναύτης; Καλλιτέχνης; Επιστήμονας; Ό,τι θες, πραγματικά ό,τι θες, αυτός ο δρόμος θα στο εξασφαλίσει. Δεν λέμε τίποτα για ευτυχία εδώ. Άμα ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο, δεν υπάρχει κάποια προϋπόθεση ή εξασφάλιση ως προς το θέμα της ευτυχίας. Μπορεί να γίνεις ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος, μπορεί και όχι. Απλά δεν το ξέρεις, σε αντίθεση δηλαδή με τον πρώτο δρόμο, αυτό δεν σου εξασφαλίζεται.

Απλούστευση σίγουρα αυτό το δίλημμα. Και μάλλον στη ζωή διαλέγουμε πότε τον έναν δρόμο, πότε τον άλλον. Και σίγουρα ακόμη και όταν προσπαθεί κάποιος να πετύχει τον οποιονδήποτε στόχο, δεν σημαίνει πως ξεχνά την ευτυχία του. Αλλά και πάλι... ποιον δρόμο διαλέγεις; Και μήπως, άλλο ένα μήπως!, όποιος διαλέγει τον πρώτο δρόμο έχει παραπάνω αρχίδια; Μήπως η ευτυχία είναι απλά μια επιλογή, μια επιλογή που όμως θέλει αρχίδια;

κάτι διαφορετικό

Σήμερα έπαιξα μπάλα 5 παρά το πρωί στο πάνθεον στο παρίσι. βάλαμε τέρματα κάτι χριστουγεννιάτικα δέντρα που είχαν. έχω πάρει σουβενίρ κάτι στολίδια για το δωμάτιό μου. άντε καλές μας γιορτές παλικάρια.

Ένα τσιγάρο δρόμος

Πωω ρε πούστη μου.

Είχα γράψει ένα κειμενάκι καλό (καμμένο) και κάτι έκανα και χάθηκε.
Φτου και από την αρχή.

Ωωωωωωωωωωωωωωχ.
Κάποια πράγματα τα πιάνεις μόνο μεθυσμένος. Άμα ξεμεθύσεις άστο, έφυγε.

Λοιώνω κοπελιά,
από τη ματιά που μού ριξες.
Ένα τσιγάρο δρόμος μας χωρίζει ομορφιά,
και εγώ κοιμάμαι μόνος.

Θα σε ξανάβρω κοπελιά,
το όνομά σου να ρωτήσω,
και μετά,
θα σου τραγουδήσω.
Γιατί δεν κατέχω ομορφιά,
από παρισιάνικα παραμύθια,
κοκκινομάλλα μου κυρά,
φωτιά έχω μες τα στήθια.

Έχασα το κουρδιστήρι μου... Και ήθελα να παίξω με το τζουρά μου. Α ναι βέβαια, έχω και το τζουρά μου πάρει στο Παρίσι. Δεν ξέρω να παίζω, έλεγα θα το πάρω εδώ και θα μάθω. Αρχίδια, μια φορά τον έβγαλα όταν ήρθα, και έπρεπε να πιω τις μπύρες μου για να το ξαναβγάλω. Τον τζουρά. Αλλά έχασα το κουρδιστήρι μου, και μέχρι να το κουρδίσω με το αυτί και με τον υπολογιστή άστο... ξεμεθύσαμε.

Είπα θα ξαναγράψω αν έχω κάτι να πω αλλά αρχίδια, δεν έχω κάτι να πω. Πέρα από διαπιστώσεις του στυλ, "η ζωή είναι μια περιπέτεια", και πήδα στο κενό αδιαφορώντας για το φόβο. Πέρα από τέτοιες φιλοσοφίες, δεν έχω κάτι να πω. Και ξεμέθυσα.

Ακούστε τον αμανέ αυτόνα. Και πείτε μου ρε παιδιά, πείτε μου... πείτε μου πόση ανθρωπιά χώρεσε εκεί μέσα. Αυτά τα ολίγα αδέρφια, τραγουδήστε παρέα με τον Στράτο.

http://www.youtube.com/watch?v=dGa-UOk8Gtk

Ρεεεεεε πάτε καλαααααααααααααα;;;;;;;;;;;

Νομίζω έχω να γράψω καιρό......... Δε φταίω εγώ.......... δεν τα πάω καλά με τα κομπιούτερ ρε μάγκες, μόνο fb, κανά τραγουδάκι και ό,τι έχει σχέση με το θρύλο (εκεί παίζει να είμαι ο καλύτερος στον κόσμο). Εκτός από αυτό ο "φίλος" μου ο zardinero δε μου έφτιαχνε καινούργιο λογαριασμό, δεν ξέρω γιατί, μάλλον δεν του άρεσαν αυτά που έγραφα.
 Ήθελα καιρό να αναρτήσω κάτι αλλά τα χέρια μου ήταν "δεμένα". Τελικά με βοήθησε ο melancholic (σε χρόνο dt, ο τύπος δεν υπάρχει). Έτσι γράφω απόψε και καμαρώνω με καινούργιο λογαριασμό. Βασικά ο λόγος που γράφω είναι ένας .....

ΚΑΛΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΤΕ;;;

Ο zatzo οκ το ειχε πει απ την αρχη. Στο κατω κατω τελειωσε και πυρηνικος φυσικος και που να βρει δουλεια εδω; Ακολουθησε ενας φιλος μου που δεν τον ξερετε (και καλα). Αυτος πηγε Ολλανδια.... Κοιτα να πας  Ολλανδια για κανα μηνα ν' αραξεις να "ηρεμησεις" γενικα το καταλαβαινω. Ή  ξερω γω να πας να παντρευτεις και να γυρισεις παλι με τον αντρα σου το δεχομαι. να πας να μεινει ομως; Νομιζω σ' αυτη τη χωρα η θαλασσα ειναι πάνω, δεν ξερω πως γινεται αλλα η θαλασσα ειναι ΠΑΝΩ!! Φοβουνται μη λιωσει κανα παγοβουνο στη Γροιλανδια και πνιγουνε !!!! (Χαχαχαχαχαχα). Μετα εφυγε κι ενας αλλος φιλος μου που δε θα το ξερετε λογικα... Αυτος πηγε για μαγειρας στην Αμερικη... Ωραιο ακουγεται... δε ξερω πως ειναι πραγματικα, δε ξερω πως ειναι τα φαγητα εκει, ουτε οι μαγειρες, ο,τι εχω δει στις ταινιες.... Απο τις ταινιες η Αμερικη ειναι σχεδον τελεια! Τελος την εκανε πριν απο λιγες μερες κι ο melancholic. Αυτος πηγε Παρισι. Μεχρι εδω ολα καλα. Απλα χτες που μιλουσαμε μεσω καμερας απο το fb μου πε οτι θα μεινει στην ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ. Μιλαμε για ανθρωπο που στην Ελλαδα δεν ειχε περασει ουτε απεξω απο εκκλησια..... ειλικρινα δεν καταλαβαινω τι γινεται.....

Εγω με ποιον θα καιγομαι στην Ελλαδίτσα;
Με ποιους θα πινω ρε Βαγγελη;
Με ποιους θα βολοδερνω σε μια νεκρη πολη;
εεεεεε;;
Ρωταω ρε απαντηστε αν γινεται;;

το τραγουδακι της ξενιτιας

ΥΓ1: Εσυ απο την Ολλαδια αμα θες μπες στο blog να γραφεις, μου αρεσεις!!
ΥΓ2: Εντάξει πλάκα κάνω, αλλά ελάτε κάποια στιγμή πίσω ρε μη το γαμήσετε

Υπάρχω! Με σε λίγο καιρό, θα χωρίσεις γιατί.... θα υπάρχω εγώ

Έχω τα καινούργια Windows 8, καλά και μαλακία ταυτόχρονα.
 Επί της ουσίας τώρα.
 Ουσίες και οινοπνεύματα.
 Θα φύγω από την Ελλάδα και θα μείνω για 6-9 μήνες στο Παρίσι. Γαμάτα λέω, είναι ακριβώς αυτό που ήθελα, μπορεί να αποδειχθεί και γάματα, αλλά οκ, κομπλέ.
Λοιπόν, επί της ουσίας, σκοπεύω να στέλνω ανταποκρίσεις από το Παρίσι όταν πάω, όποτε έχω κάτι να πω, δηλαδή όχι σαν τώρα. Αυτό που έχω να πω τώρα, που να ταιριάζει με το προφίλ μου σαν melancholic που έχω χτίσει σε αυτό το μπλογκ, είναι το εξής:
 Κανείς δεν ασχολείται μαζί σου. Γι' αυτό κάνε ό,τι γουστάρεις.

Αααααααααα!!!!

Πεθύμησα τον loco zardinero. Με το στυλάκι του το ωραίο, που σε χτύπαγε με το μανίκι, παρακαλώ.

Πεθύμησα τον zatzo, με τα cool ποστ του.

Πεθύμησα τον teo και τα κόμματα που δεν έβαλε ποτέ.

Πεθύμησα τον Ιάν, άραγε ζει ακόμη; Άραγε ψάχνει για ένα κομμάτι ψωμί στην τρίτη λεωφόρο ακόμη, άραγε έχασε τα λογικά του μες τη μοναξιά του, άραγε βρήκε την παλιά του ζωή και ζει σε ψηλούς ορόφους που ατενίζουν τον κόσμο με γυαλί, ή μήπως τελικά είναι κάπου στην Ελλάδα και δουλεύει σε μπαρ τον χειμώνα, και το καλοκαίρι είναι δάσκαλος σερφ; Ε, τι να συμβαίνει;

Ο melancholic δε μου λείπει. Είναι πάντα εδώ.

Πεθύμησα την stilvi... Ποιο είναι άραγε αυτό το παράξενο πρόσωπο που μπήκε σφήνα στις αλκοολικά ποστ μας; Συνεχίζει να πίνει; Συνεχίζει να γράφει; Ποιος την ξέρει και αυτήν την ψυχή...

Κάποιον ξέχασα. Δεν πειράζει. Ας έρθει για μπασκετάκι άμα θέλει. 23 του μήνα φεύγω.

Τα λέμε.

Breaking the habbit

Mojito & επανάσταση . . .

Βρείτε τις διαφορές

It's not about the hitpoints... I'm trying to work on my swordmanship...

Υ.Γ. Μαγευτικό Manchester, δεν απογοητεύεις ποτέ!

Y.Γ.2 Soundtrack ανάρτησης: Red Fang - Prehistoric Dog

Η ερμήνεια της κρίσης

Ναι ναι ναι... κι όμως όσο και ΚΟΟΛ να είμαστε ΔΕΝ γίνεται να μην αναφερθούμε στην κρίση. Πάμε όμως να δούμε τη βαθύτερη ερμηνεία των όρων αυτής.










α. Μνημόνιο : Ομαδικό σεξ οπού ένας δίνει τις "κατευθύνσεις" και οι υπόλοιποι εκτελούν. (χωρίς ταμπού)

β. Spread : Μια άγνωστη έννοια, παραμένει άγνωστη, δεν είναι καλή, μας παίρνει λεφτά.

γ. Γ.Α.Π. : OMG

δ. Τρόικα : εδώ πάει τραγουδάκι!!!

ε. Διαφθορά : Η συνήθεια που έγινε λατρεία..

στ. Φοροδιαφυγή : Μόδα.

ζ. Πλεόνασμα : Ακατανόητη, άνευ ερμηνίας.

η. Ληξιπρόθεσμα χρέη : Πάρτα μωρή άρρωστη.

θ. Αναδιάρθωση :Σέξ χωρίς προφυλάξεις.

ι. ΄Ηπια αναδιάρθωση : Σέξ με προφυλάξεις.

ια. Διεθνείς οίκοι αξιολόγησεις : Κάτι σαν το ψήστη σε μια ταβέρνα.. Σε ψήνει για τη πάρτη του, σε τρώνε άλλοι.

ιβ. Επιμήκυνση : Αυτό ακριβώς που σκέφτηκες την ώρα που το διάβασες.

ιγ. Κούρεμα : Που σε πονεί και που σε σφάζει.

ιδ. Έξοδος απο την κρίση : τελείωμα με τραγούδι.

RiSe and shine...

Τρίτη 10 Μαϊου 2011... Η yoko κάνει την τελευταία ανάρτηση... 253 κενές μέρες... Τα λόγια του Jin&lime lover Siniag ήχησαν εκοφαντικά μέσα στα αυτιά μου << Ρε μαλάκα το blog το παρατήσαμε>> ... Αυτό ήταν!!! ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΜΕ...!


Έτσι για το καλό Real Nice & Cubiq - Had Enough

ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ vol. 20

«Αποκλείεται!» είπε έκπληκτος ο Ίαν. «Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, σίγουρα θα το ήξερα. Με τον Ρίτσαρντ ήμασταν αχώριστοι φίλοι από τα 17 μας, από όταν μπήκαμε στο πανεπιστήμιο. Πιστεύω αν είχε αδερφή, θα το γνώριζα!» συνέχισε να λέει, προσπαθώντας να ελένξει την οργή του καθώς ήταν σίγουρος πως η Μπρούκ έλεγε ψέματα και πως τελικά απλά έχανε τον χρόνο του μαζί της. «Ηρέμησε σε παρακαλώ! Δεν είναι ανάγκη να γίνουμε θέαμα σ’ όλο το μαγαζί. Σου λέω την αλήθεια, πρέπει να με πιστέψεις. Απλά άφησέ με να σου εξηγήσω πως ακριβώς έχουν τα πράγματα!» είπε η Μπρούκ κοιτώντας κατάματα τον Ίαν ενώ παράλληλα του έπιασε τα χέρια σφυχτά προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. «Μου λές ότι ο καλύτερός μου φίλος έχει μια αδερφή, την οποία εγώ ούτε έχω δεί ποτέ αλλά ούτε έχω ακούσει κάτι για αυτήν και θές να σε πιστέψω? Είναι γελοίο! Και εγώ χάνω πολύτιμο χρόνο! Γιατί δεν μου λές ποιά πραγματικά είσαι να τελειώνουμε?» απάντησε ο Ίαν και τράβηξε τα χέρια του σταυρώνοντάς τα μπροστά από το στήθος του. «Το ξέρω ότι σου φαίνεται περίεργο αλλά σου λέω την αλήθεια! Απλά άσε με να σου εξηγήσω!» είπε η Μπρούκ με σιγανή φωνή για να μην την ακούσουν οι υπόλοιποι θαμώνες του μαγαζιού. «Το καλό που σου θέλω να έχεις μια πραγματικά καλή εξήγηση για όλα αυτά!» απάντησε ο Ίαν κοιτώντας την έξαλλος. «Ωραια! Εγώ , Ίαν, γεννήθηκα στην Βοστώνη. Η μητέρα μου όλη της την ζωή δούλευε ως γενική γραμματέας σε μια εταιρία μεταφορών με γραφεία σε όλο τον κόσμο, την ‘’J.L.Transports Corp.’’. Το 1984 γνώρισε μέσα από την δουλειά της τον Άλαν Γούντ. Παρόλο που ο Άλαν ήταν παντρεμένος και είχε και ένα παιδί, τον Ρίτσαρντ, έζησε με την μητέρα μου έναν θυελλώδη έρωτα. Ένα χρόνο μετά, η μητέρα μου μένει έγκυος σε μένα. . . TO BE CONTINUED. . .

το παλιό κινητό

έχω πέσει και κλαίω
στο παλιό μου κινητό
που το είχα ξεχάσει
στο συρτάρι κλειστό

μες τα πλήκτρα είχε
ψιχουλάκια από σνακ
και στη πρόσοψη σημάδια
τότε που είχε γλιτώσει στο τσακ

τόσες κρύες στιγμές
στην καρδιά μου ζεστές
κάτω απ' τα θρανία
στα λεωφορεία μετά

μού μαθε το φιδάκι
να παίζω εν ψυχρώ
ακομή κι αν με σκουντάνε
εγώ να κάνω ρεκόρ

κι έσβηνε το τσιγάρο
λίγο μετά τον αγώνα
σε μια στάση κάτσαμε
και γίναμε λοιώμα

και μια νύχτα τρελή
σε ένα άδειο μπαλκόνι
είχα στείλει θυμάμαι
ένα sms σεντόνι

πώς περάσαν τα χρόνια
τι είν' αυτό το iphone
πώς παίρνει τηλέφωνο
μοιάζει με θήκη κραγιόν

το παλιό μου κινητό
το χαρίζω σε σένα
να προσέχεις μικρή μου
έχει χαλάσει η αντέννα


έχω πέσει και κλαίω
στο παλιό μου το μπλογκ...

ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ vol.19

Η βροχή είχε αρχίσει πια να κοπάζει και ο Ίαν με την Μπρούκ σταμάτησαν σε μια μικρή καφετέρια λίγο έξω από την συνοικία του Μπρούκλιν για να ζεσταθούν και να συζητήσουν για την Λεϊλά και τον Ρίτσαρντ. Από πού τους γνώριζε η Μπρούκ και πόσα ήξερε για αυτούς? Ο Ίαν φανερά ταραγμένος από τα πρόσφατα συμβάντα, ακολουθούσε ασυναίσθητα την Μπρούκ η οποία κατευθυνόταν στο πιο απομακρυσμένο τραπέζι της καφετέριας, ενώ παράλληλα τσέκαρε τις φυσιογνωμίες μέσα στον χώρο, για να σιγουρευτεί ότι δεν τους ακολούθησε κανείς. Κάθισαν και παρήγγειλαν ζεστό καφέ και ντόνατς. Η νύχτα προβλεπόταν μακριά. «Λοιπόν, τι είναι αυτό που θές να μάθεις?» ρώτησε η Μπρούκ. «Τα πάντα! Ποία είσαι και πώς έμαθες όλα όσα γνωρίζεις για τον φίλο μου?» απάντησε ο Ίαν χωρίς δεύτερη σκέψη. «Είναι φανερό ότι έχεις πολλές ερωτήσεις για μένα. Το καταλαβαίνω. Θα σου ζητήσω όμως μια χάρη. Θελω να με αφήσεις να σου πώ πρώτα όσα θεωρώ απαραίτητα να γνωρίζεις και ύστερα μπορείς να μου κάνεις όσες ερωτήσεις θέλεις. Αρχικά, αυτό που πρέπει να γνωρίζεις για μένα είναι η πραγματική μου ταυτότητα. Το όνομά μου είναι Μπρούκ Φίλντς-Γούντ και είμαι ετεροθαλής αδερφή του Ρίτσαρντ…TO BE CONTINUED…

ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ

Μπηκε ακαλεστος ληστης ο ηλιος απ τις γριλιες
ξημερωσε Δευτερα και η Κυριακη δε φυλαξε τσιλιες
τυφλος σηκωνεσαι και κατι μουρμουρας
γρηγορα ντυνεσαι και κατι προχειρο γυρεθεις για να φας
Η μερα ασχισε και τρεχεις σαν τον Μπολτ
μοιαζεις με τυπο που χαθηκε στο Λοστ
στο αμαξι μπαινεις μηχανικα οδηγας
σε δρομους σπαστικους που δεν γουσταρεις να περνας
Τα μουτρα του αφεντικου σε περιμενουν ξινισμενα
του σπιτιου του τα σπασμενα φορτωνει σε σενα
ωρες ολοκληρες θα σου ζαλιζει το κεφαλι
στο τελος θα σου πει ''Τα λεμε αυριο ρεμαλι''

Μην κανεις πως δεν κοιμασαι
δικο τους πιονι σε τετραγωνα σημαδεμενα θα σαι
και θα πλανασαι
πως τη ζωη που ζηταγες παιδι θα την παιρνας
μηπως θυμασαι????

Το σπιτι σου σε περιμενει με απειλειτικες διαθεσεις
μα εισαι πτωμα και ουτε το χαζοκουτι δε θα ανοιξεις
καλυτερα αφου εισαι ψοφιος να την πεσεις
Στις παραισθησεις ταξιδευεις με βαπορι
δε σου μαθαν ποτε πως φυτρωσαν οι σποροι
επαιξες με ρεντα και με γεματη τη φαρετρα
τωρα τις πληγες σου ομως σκυψε και μετρα
τα βραδια ντυνεσαι κακος σαν ηρωας της Μαρβελ
οι σκεψεις σου εγιναν θυμος σε καλοστημενο πανελ
Και στο κρεβατι σαν σωριαστεις τα νυχτες που γυριζεις
το σωμα αδειο και κενο και λαμογια μυριζεις
Τα ονειρα σου κοκκινα βαμμενα σαν του Πασχα της γιορτης τα αβγα
μα η καρδια σου ολολευκη σαν μερα του χιονια
θα μεινει ασημειωτη στα χρονια τα χαμενα
γιατι ολα στα αρχιδια σου τα εχεις πια γραμμενα......

νά μαστε πάλι

ο Τζακ κοίταξε λοξά την πεδιάδα που άφηνε πίσω του και συνέχισε τον δρόμο του, τραβώντας ελαφρά τα γκέμια.
Είχε νερό και φαγητό για τους δυο τους να κρατήσει τρεις ημέρες, υπολόγιζε να έφτανε στο λιμάνι μέχρι τότε.
Φυλές είχαν καλπάσει με τα άλογά τους κάτω από αυτό το φεγγάρι. Κυνηγημένες ή με την δίψα του καινούργιου; Το σαράκι που υπάρχει μέσα σε όλους του ανθρώπους, για τη νέα ήπειρο, για την ελπίδα πίσω από το βουνό, το ένοιωθε μέσα του, και ένοιωθε όλους αυτούς που προηγήθηκαν.

Σκεφτόταν πόσα λίγα ήξερε, πόσο λάθος έκανε να κρίνει αυτά που έγιναν με βάση ό,τι λίγα γνώριζε. Αυτοί που άφησαν την ήπειρο της σαβάνας για να αποικήσουν την Γη της Ινδίας, τις απέραντες στέπες, και ύστερα την άγονη Μεσόγειο, ποιος ήταν αυτός που θα τους ένοιωθε; Αλλά, αυτός ήταν αυτοί, και ό,τι θα ακολουθούσε. Μέσα του ο νέγρος παππούς, ο σχιστομάτης αδερφός. Η ζωή του οριζόταν από κάτι που δεν γνώριζε, ήταν καρπός σπόρου που παρασύρθηκε από τον άνεμο.

Η μόνη πυξίδα το ταγάρι του. Πόσο φαγητό έχει ακόμη, και πώς θα γεμίσει. Γύριζε στην έρημο. Εκεί που τελικά, η σκόνη που σκεπάζει τα μάτια είναι πιο κατανοητή. Πάντα γύρευε να γίνει ένα με το περιβάλλον του. Η έρημος ήταν απλή. Ζητούσε μόνο την σιωπή του.

Ο χρόνος που η έρημός του ενωνόταν με την έρημο του θεού του. Και γίνεται ακρογιάλι. Η εποχή που οι βράχοι γίνονται δέντρα. Ήξερε πως σε κανέναν δεν θα μπορούσε να πει το όνειρό του. Τα όνειρα τα ξέχναγε την αυγή.

Ενώθηκε με αυτούς που αδίκησε, με ό,τι ζήλεψε να φτάσει, με ό,τι δεν είπε και τους ρυθμούς που δεν γνώρισε, και όσα έσβησε, και έγιναν όλοι κόκκοι άμμου χωρίς ψυχή.

Και κοίταξε το ταγάρι του, συνειδητοποιώντας την πεζότητά του. Και αισθάνθηκε όμορφος και μόνος στο μονότονο τοπίο. Και ήξερε το τέλος, μα έψαχνε τη ζωή που στο τέλος άξιζε. Και για λίγο δεν είχε ανάγκη την πυξίδα του, και διάλεξε να γίνει η έρημος και ο άνεμος και ο ήλιος που αγκάλιαζαν την θλίψη.

Και άφησε το άλογό του να γυρίσει πίσω στην πεδιάδα, και αισθάνθηκε ό,τι έλεγε εαυτό του έναν κόκκο άμμου, αλαφρύ, χαζό, ίδιο με όλους του κόκκους της ερήμου, σταλιά από το απέραντο μπλε της παγωμένης και τρομαχτικής θάλασσας.

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ(GAME OVER)

Τελευταια μερα του 2010 η σημερινη φιλες και φιλοι αναγνωστες και αποψε τα μεσανυχτα το 2011 θα μπει στη ζωη μας για τα καλα.Δεν περιμενω τιποτα απο το νεο ετος.Το καλυτερο θα ηταν να μεινουν τα πραγματα οπως εχουν και να μην κατηφορησουν περισσοτερο.Οποτε ευχομαι υγεια πανω απο ολα!(και να μην ανεβουν αλλο οι τιμες στα ποτα,και στα τσιγαρα αν γινεται).Χτες πριν πεσω για υπνο σκεφτομουν πως περασα τη χρονια που τελειωνει,ποσες καλες,ασχημες,εντονες,βαρετες στιγμες εζησα και ποσες θα τις θυμαμαι και του χρονου τετοια εποχη.Ταλαιπωρησα το μυαλο μου τουλαχιστον κανα μισαωρο μεχρι να αποκοιμηθω,κατι που σημαινει πως το 10 το καλο ηταν πραγματι καλο!Σκεφτομαι επισης αν θα ηταν βολικο στο τελος καθε χρονου να αδειαζαμε τη μνημη μας ετσι ωστε την πρωτοχρονια του νεου ετους να ξεκινουσαμε με κενη μνημη.Ετσι θα ηταν η καθε χρονια σαν ενα νεο ξεκινημα και θα ζουσαμε καθε στιγμη απο την αρχη σαν να μην την εχουμε ξαναζησει!Αλλα δε γινονται ουτε στο σινεμα αυτα.Ισως ειναι καλυτερα να θυμομαστε και τα καλα και τα κακα μεσα στα χρονια που περνουν για να μην ειναι η ζωη μονοτονη.Νομιζω το βαρυνα πολυ,αλλα εχω συγκινηθει πολυ γιατι αυτος ο χρονος μου αρεσε τελικα.Θα μου πειτε σου αρεσε δεν σου αρεσε την κανει για το χρονοντουλαπο κι αυτος.Οποτε ας ευχηθουμε να γραφω του χρονου τετοια εποχη τα ιδια και καλυτερα για το 2011.ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΑΛΑΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΦΡΥΔΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΜΟΥΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ Α.....Α!!!

έτσι

ποιος είναι αυτός ο τύπος στον καθρέφτη
που με μένα μοιάζει
αλλά αλλιώς κοιτάζει
ποιος είναι αυτός ο τύπος στον καθρέφτη
που κάτι μου λέει

ποιος είναι αυτός ο τύπος στον καθρέφτη
που σε άλλους κάτι πάει να πει
ενώ εγώ είμαι αλλού

και τι λέει
όταν εγώ τον σιωπώ
και τι νοιώθει
όταν

πού
και τι
και πώς
αλλά, το κούρασα

πού είναι αυτός ο τύπος
να πιάσει τώρα και να γράψει
να εξήγησει, και την ροή να αλλάξει

ποιος μας έντυσε
τις πανοπλίες που φοράμε
και για μια φορά ξεχνάμε
ποιος να γίνω όταν μάθω
τα ρούχα μου να βγάζω

σε ποιο ρυθμό χορεύω
και ποιος κανόνας με ορίζει
οι λέξεις που είπα, γιατί;
το τραγούδι που εχόρεψα, για ποια και τι

πού και τι και ποιος και γάμησέ τα
και άφησέ τα
και οι απαντήσεις
οι σωστές
είναι αυτές που γίναν χωρίς ερωτήσεις

αλλά,
αγάπη,
δεν ήσουν εκεί
να με ακούσεις
αλλά
τα αινίγματα δε βοηθάν
γι' αυτό με μια αλήθεια θα προσπαθήσω να τελειώσω
σε θέλω