Η ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Αγαπητοι μου φανατικοι αναγνωστες,επιστρεφω μετα απο καιρο στα αναλαφρα αρθρακια μου,που τοσο αγαπησατε και μου ζητουσατε τοσο καιρο με τα e-mail σας να επαναφερω.Η επιθυμια σας εγινε για μενα διαταγη,αφου,οπως λενε,δε φτιαχνει ο blogger το κοινο αλλα το κοινο τον blogger.Ετσι λοιπον αποφασισα να ασχοληθω με το καλοκαιρακι που περιμενει στη σκοπια,εξαντλημενο και νυσταγμενο,να το αλλαξει το φθινοπωρο.Το καλοκαιρι ξεκιναει τελη απριλιου και τις μερες του σεπτεμβριου που διανυουμε ειναι στα χασομερια του.Πολυς καιρος δε νομιζετε;Ολοι περιμενουμε με αγωνια το καλοκαιρι για πολλους λογους.Πρωτον ειναι ωραια η θαλασσα γιατι κινουνται...τα παντα απο μπικινι,βραζιλιανικα,στρινγκ,strapless,topless μεχρι και ξενερωτα ολοσωμα.Βλεπεις τις τιτανομαχιες της ρακετας με τους γραφικους raketiars να δινουν τη ψυχη τους για να τραβηξουν τα βλεμματα των λουομενων.Περνας αρκετες ωρες της ημερας στη θαλασσα,ξελιγωνεσαι,τρως και πεφτεις ξερος,λες και περασε απο πανω σου βυτιοφορο.Το βραδακι ερχεται σιγα σιγα.Παιρνεις σβαρνα καφετεριες,μπαρ,κλαμπακια,after και το πρωι ο ηλιος σε παιρνει ματι στην παραλια που σε ξεβρασε το οινοπνευμα.Αν τα βαλουμε κατω το καλοκαιρι ειμαστε υποχρεωμενοι να κανουμε τα ιδια πραγματα με την ιδια ακριβως σειρα μεχρι να ταβλιαστουμε...Ειλικρινα,ειναι κατι διασκεδαστικο αλλα εγω προσωπικα κουραστηκαααα!!!!!!Δωσε επιτελους τη σκυταλη στο φθινοπωρο!Θελω αραγμα σπιτι,επιτραπεζια,τζακι,βολτες στο πεζοδρομο με το κρυο να σου τσουζει το προσωπο και πολυ βροχη για να χουχουλιαζουμε τα πρωινα.Τελος,περιμενοντας την αλλαγη της σκυταλης καλοκαιριου-φθινοπωρου ειπα να παραδωσω τη σκυταλη και εγω στη YOKO οσον αφορα τη μοναξια της πολης.Πιστευω πως οτι ειχα να δωσω το εδωσα,το μυαλο μου ειχε στερεψει απο ιδεες και πιστευω οτι η YOKO θα τα καταφερει καλυτερα.Αλλωστε αν συνεχιζα να γραφω τη μοναξια νομιζω καποια στιγμη θα κατεληγα σαν τον Ιαν!

ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ vol.16

Το χαρτάκι έγραφε "Ρίτσαρντ Άλαν Γούντ κωδικός θυρίδας 4554".Ο Ίαν δεν πίστευε αυτό που έβλεπε! Για ποιό λόγο η Λεϊλά είχε στην τσάντα της τον κωδικό της θυρίδας του Ρίτς? Πώς ήταν δυνατόν η παρ' ολίγο αρραβωνιαστικιά του να γνωρίζει κάτι τόσο πρωσοπικό για τον νεκρό φίλο του? Σίγουρα ό,τι και αν συνέβενε ήταν πολύ περίεργο και ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψει την αλήθεια ήταν ένας.Να ακολουθήσει την Λεϊλα και να ξεδιπλώσει το κουβάρι του μυστηρίου που είχε δημιουργηθεί. Χωρίς να χάσει καιρό, ο Ίαν, κατευθύνθηκε προς το Gramercy Park Hotel όπου λίγο πριν είχε δεί την Λεϊλα να μπαίνει. Μόλις μπήκε μέσα δεν μπόρεσε να μην προσέξει τη χλιδή και την αίγλη του πολυτελέστατου ξενοδοχείου. Η διακόσμηση του, αναβίωνε μια άλλη εποχή ώστε νόμιζες οτι απο στιγμή σε στιγμή θα έβλεπες μπροστά σου ιππότες να παρελάβνουν φρουρώντας Λόρδους και Πριγκίπισσες. Τα βαριά έπιπλα συνδιάζονταν με βελόυδινες κουρτίνες που αγκάλιαζαν τους πέτρινους τοίχους κάνοντας το χώρο πιο ζεστό, πιο φιλόξενο. Επαναφέροντας τον εαυτό του στον πραγματικό σκοπό της επίσκεψης του στο ξενοδοχείο, ο Ίαν, διέσχισε το δίαδρομο περνώντας μπροστά απο την ρεσεψιόν και πάτησε βιαστικά το κουμπί περιμένοντας με ανυπομονησία να κατέβει το ασανσέρ. Μόλις έφτασε, οι πόρτες άνοιξαν διάπλατα και μια καμαριέρα βγήκε απο μέσα.Το καρτελάκι στο πέτο της έγραφε Μπρούκ Φιλντς. Ο Ίαν μπήκε στο ασανσέρ και στάθηκε εκεί κοιτώντας την Μπρούκ να απομακρύνεται, όταν εκείνη γύρισε τον κοίταξε και του χαμογέλασε ντροπαλά. Ήταν γύρω στα 25, μελαχρινή, με μεγάλα πράσινα μάτια και υπέροχο χαμόγελο. Καθώς οι πόρτες του ασανσέρ έκλειναν ο Ίαν έμενε ανέκφραστος μαγεμένος απο την ομορφιά της νεαρής καμαριέρας. Ύστερα πάτησε τον αριθμό 6 και περίμενε αμήχανα μέχρι το ασανσέρ να φτάσει στον 6ο όροφο. Μόλις οι πόρτες άνοιξαν, εκείνος με γρήγορες κινήσεις διέσχισε τον μακρύ διάδρομο ψάχνοντας το δωμάτιο 601. Το βρήκε αμέσως και αφού βεβαιώθηκε οτι κανένας δεν βρισκόταν τριγύρω ακούμπησε προσεκτικά το αυτί του στην πόρτα και προσπάθησε να ακούσει την συνομιλία της Λεϊλα με τον μυστηριώδη Πίτερ. Οι φωνές τους μόλις που μπορούσαν να διακριθούν πίσω απο την βαριά, ξύλινη πόρτα.. TO BE CONTINIUED..

αποσπάσματα από ένα μπανάλ φόνο

"...Λυγίζω τα χέρια και γέρνω στο περβάζι. Κάτω τα κύματα ουρλιάζουν, σκάβουν τα βράχια, ζητούν να ξεπλύνουν τη ντροπή από τα κόκκινα ρούχα. Σε λίγο θα πάρουν μαζί τους ό,τι έμεινε να θυμίζει την παρουσία της. Και τίποτα δε θα με σώσει από την ίδια μοίρα, τίποτα δεν έσωσε ποτέ κανέναν. Αίνιγμα, που δεν ξέρω αν βρω τη λύση του, δε ξέρω αν με νοιάζει πια. Γυρνώ την πλάτη μου και βλέπω τι συμβαίνει, τι συνέβη. Ένα πιστόλι πεταμένο και τοίχοι λεκιασμένοι από τα χέρια μου. Μηχανικά τους καθαρίζω, από το παράθυρο δίνω το πιστόλι στη θάλασσα, αυτόματα όλα, που σημαίνει, νοιώθω αισθήματα, αλλά δεν έχει σημασία, πάνω από δυο βουλές μέσα μου τώρα, και αυτή που μιλάει τα λόγια αυτά και τα βάζει σε σειρά είναι απορημένη, αθώα, δεν την ρωτήσανε, κανένα δάκτυλο δεν την υπακούει, καταγράφει μόνο, για λογαριασμό των υπολοίπων. Δεν ξέρω πια, δεν εξηγώ, δε θέλω να μάθω, λήθη μόνο ζητώ και φυγή."

"...Όλα ήρεμα. Έχω βρει την ισορροπία. Δεν φοβάμαι. Ξέρω, τα πάντα ξέρω..."

"...Είναι τόσο όμορφη. Είναι δική μου. Πώς μπορεί να είναι αλήθεια;"

"νομίζουν πως όλα είναι αστεία. Νομίζουν πως... Δε με ξέρουν. Θα δουν..."

"ήσουν τα πάντα για μένα. ακούγεται πεζό, ακούγεται μαύρο και λυρικό. Δε με άφησες να σου δείξω τι είχα. Βλέπεις τώρα; Για πες μου, το περίμενες; Τι είπες; Δεν είναι αστείο, τίποτα δεν είναι αστείο, δε γελάω. Ναι, είναι σαχλό. Ναι, είναι μαύρο. Μόνο να επαναλαμβάνομαι μπορώ τώρα, δεν έχω λέξεις να σου πω, δεν έχω. Με βλέπεις να γελάω, αλλά όχι, είμαι άδειος. Και εσύ πιο πολύ από μένα. Τώρα."


κυρίες και κύριοι, η ενδέκατη εντολή ήταν "Έχε χιούμορ". Αλλά ο μαλάκας ο Μωυσής, συγγνώμη, έκανε μεγάλα γράμματα, και έπρεπε να αφήσει μία απέξω, και άφησε αυτήν.
Η δωδέκατη, που προϋποθέτει την προηγούμενη, ήταν "Αλλά μη το παρακάνεις".
Και αφού του άλλαξα τα φώτα και αυτουνού του ποστ, ας αποκαλύψω και δύο δικές μου, για τις οποίες αναλαμβάνω πλήρη ευθύνη: "Μην το παίζεις εξυπνάκιας" και "Μην βλέπεις διαφημίσεις και αμερικάνικες ταινίες". Η τελευταία είναι πιστεύω πολύ πιο σημαντική από όσο της επιτρέπεται να φανεί από αυτήν την λαλημένη ανάρτηση, και σας καλώ να την λάβετε σοβαρά υπόψιν. Ειδικά οι γυναίκες. Ή μάλλον όλοι. Αυτά λοιπόν, και να καλωσορίσω την Yoko, να εκφράσω την χαρά μου που θα υπάρχει και άλλος στο μπλογκ που θα έχει παρατσούκλι από την wikipedia, να την διαβεβαιώσω πως διατελούμε σώας τας φρένας! Benvenuto!

bienvenida..

το quiz του μήνα

πού έχετε ξαναδεί αυτό το μέρος, στο πολύ πιο πράσινο;



update 15/8 : έδωσε σωστή απάντηση ο mikros theoulis, είναι στα σχόλια. για την ώρα πάντως υπάρχουν βάσιμες υποψίες πώς κάποιος του ξέρασε την λύση, οπότε θα πρέπει να περιμένει μέχρι να ολοκληρωθεί η ανακριτική έρευνα, για να παραλάβει και το δώρο του.

ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ vol.15

O Ιαν ένιωσε για μια στιγμη τα πόδια του βαριά, έτοιμα να λυγίσουν,καθώς η Λεϊλα πλησίαζε όλο και πιο κοντά στο παγκάκι όπου καθόταν εκέινος μαζί με τον πιστό του φιλο, τον Ριτς. 'Ηξερε καλά οτι έπρεπε να σταθεί στο ύψος του και να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτη οσο πιο ωριμα μπορουσε.Καιρό τώρα περίμενε αυτή τη συνάντηση και έτσι είχε σκεφτεί καλά τι θα έλεγε μόλις την συναντούσε.Τα λόγια αυτά χόρευαν σαν νιφάδες χιονιού,παρασυρμένες απο χιονοθύελλα μέσα στο μυαλό του. 'Ενιωσε τους παλμούς της καρδιάς του να αυξάνονται με τρελούς ρυθμούς,καθώς σηκώθηκε αποφασιστικά από το ξύλινο παγκάκι, έτοιμος να έρθει αντιμέτωπος με την Λεϊλα. Όλος ο υπόλοιπος κόσμος τριγύρω, έμοιαζε να είχε παγώσει,στο μυαλό του Ίαν και μια νεκρική σιγή να έχει απλωθει παντού.Ο μόνος ήχος που ακουγόταν προερχόταν από τις κομψές ψηλοτάκουνες γόβες της Λεϊλα,καθώς βημάτιζε προς το μέρος του.Ένας διαπεραστικός ήχος κινητού τηλεφώνου διέκοψε την σιγή αυτή και ο Ίαν τα έχασε για λίγο.Ένα παράξενο συναίσθημα σαν να ξύπνησε απότομα από βαθύ ύπνο τον κατέκλεισε.Στεκόταν σαστισμένος και παρακολουθούσε την ΛεΪλα να ψάχνει μανιωδώς το κινητό της μέσα στην τεράστια δερμάτινη τσάντα της.Το κινητό χτυπούσε επίμονα και σίγουρα όποιος και αν καλούσε, φαινόταν διατεθημένος να περιμένει,μέχρι η Λεϊλα να το σηκώσει.Ένα χαρτάκι ξεπήδησε έξω από την τσάντα καθώς εκείνη τράβηξε βίαια το κινητό της.Απάντησε αστραπιαία, χωρίς να κοιτάξει ποιός τηλεφωνούσε.Ο Ίαν βρισκόταν λιγότερο απο πέντε μέτρα μακριά της και μπορούσε καθαρά να ακούσει τί έλεγε."Α! Εσύ είσαι Πίτερ! Είμαι ακριβώς απ' έξω! θύμησε μου πάλι τον αριθμό."είπε η Λεϊλα στον συνομιλητή της, περιμένοντας την απάντηση."603.οκ! θα είμαι εκεί σε δύο λεπτά"είπε και έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο.Ο Ίαν στεκόταν ακόμα εκεί, αμίλητος, παρακολουθώντας το παραξενο σκηνικο που στηνοταν μπροστα του.Η Λεϊλα συνέχισε να περπατά και χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά στον Ίαν κατευθύνθηκε προς το Gramercy Park Hotel,που βρισκόταν στο πίσω μέρος της πλατείας.Ο Ίαν την είδε τελικά να μπαίνει στο πολυτελέστατο ξενοδοχείο και αμέσως πήγε στο μέρος οπού δευτερόλεπτα πριν στεκόταν η ΛεΪλα.Έσκυψε και μάζεψε το πεσμένο χαρτάκι απο το πάτωμα.Μόλις το δίαβασε, το πρόσωπό του σκοτείνιασε..TO BE CONTINUED...

Υ.Γ.:Οταν κολλας υπαρχει παντα καποιος να σε βοηθησει... Υοκοpedia ευχαριστω πολυ!!

πέντε καφετί ήλιοι

Source: Hubblesite.org

Σε έναν μακρινό πλανητή καθόταν ο Θεός και κοίταζε με πάθος ένα άδειο μπουκάλι Χέντρικς Τζιν. Τελευταία τον απασχολούσαν ιδιαίτερα οι επιπτώσεις που μπορεί να έχει η ύπαρξη του αλγορίθμου του Σορ στην υπολογισιμότητα των φυσικών διαδικασιών. Δυστυχώς, ο Άλβερτ πέρναγε την περισσότερη ώρα του κάνοντας ιστοπλοϊα στην κοντινή λίμνη, παρέα με την Σοφία Κοβαλέβσκαγια, ενώ ο Νιούτον είχε προτιμήσει την ζέστη της κόλασης από τον μικρό πλάνητα με την ήρεμη λίμνη.



Έτσι λοιπόν δεν του έμενε παρά να κάθεται άπραγος με το ερώτημα να τον ταλανίζει και να προσπαθεί να μάθει στο άδειο μπουκαλί της βασικές αρχές της κοινωνιολογίας. Ελλείψει όμως παραπάνω συνδαιτημόνων, δεν είχε καμιά ελπίδα, και το μπουκάλι λιαζόταν αμέριμνο κάτω από το ζεστό φως των πέντε καφετί ήλιων.



Ταυτόχρονα, ακόμη πιο μακριά, στον μπλε πλανήτη κάποιος παρατηρούσε με στόμφο πως πήρε παράταση, σφύριξε και έληξε, αλλά κανείς δεν φαινόταν να του δίνει σημασία. Κάπου εκεί κοντά βρισκόταν ο Τζακ ο Σαλιγκάρης, ο οποίος, αν και ακόμη δεν το ήξερε, ήταν ο μόνος που μπορούσε να πείσει τον Νιούτωνα να αφήσει την κόλαση, να βρεθεί στη παρέα του Θεού και να τον βοηθήσει σχετικά με τον αλγόριθμο του Σορ. Αγνοώντας την συμπαντική συνωμοσία που υφαινόταν γύρω από το κοχλιώδες καβούκι του, αποφάσισε να βάλει όση ταχύτητα μπορούσε στην ρακέτα του. Έτσι έκανε, και το βρεγμένο, κίτρινο και κατσιασμένο μπαλάκι, αφού πήρε ένα ελαφρύ οριζόντιο φάλτσο, έκανε ένα δυνατό κλονγκ στην απέναντι ρακέτα.
Ο Τζακ ο Σαλιγκάρης, κανονικά θα έπρεπε να επαναλάβει το κατόρθωμά του πάνω στο άμοιρο κίτρινο μπαλάκι που ερχόταν πάλι προς το μέρος του, αλλά κάτι τον σταμάτησε.



"Τι από όλα αυτά έχει νόημα;" σκέφτηκε. Δεν αναφερόταν στις ρακέτες, όχι, απλώς ένα καβουράκι που βγήκε από τα θολά νερά τον ενημέρωσε εν ριπή οφθαλμού για όσα μάθαμε στην πρώτη παράγραφο της ιστορίας. Έχει νόημα άραγε; φυσικά και έχει, αλλά μόλις λήξαμε, πρέπει να τελειώσει το παρόν πριν τη μία παρά τέταρτο. Για το μέλλον, κάποια φορά ελπίζουμε να το διευθετήσουμε!




Source: Hubblesite.org