merry drinkmas

νο 2

"Πέρα από το Τ., υπάρχει το Τζ.
Αλλά πρόσεχε, στο Τζ δεν είναι το τέρμα, υπάρχει παρακάτω."

Το τοπίο, ερημικό. Μια ακρογιαλιά, ένα μικρό βραχονήσι στο βάθος. Αλλά στη σκηνή, πλήθος προσώπων. Γίνεται, φυσικά, να 'σαι μόνος στα κρογιάλι και μαζί σου συνοδεία μια χορωδία προσώπων, φανταστικά, αλλά να κάνουν μια βουή εκκωφαντική, ικανή να πατήσει τον ήχο του πρωινού.

Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο από ένα πρωινό μπάνιο σε μια ερημική ακρογιαλιά. Αυτό είναι το κέντρο του κόσμου, γύρω από το οποίο θα ζητήσουν να στηριχθούν μέρες ξένες, μέρες αλλονών.

Οι λέξεις, αυτό κράτα μόνο, και ξέχνα τα υπόλοιπα, είναι προορισμένες να κρατάν την ουσία σε γυάλα. Να την αιχμαλωτίζουν, να την αποστειρώνουν και να την κάνουν τετράγωνη και φοβισμένη.

Δεν είναι όλα όπως τα προγραμματίζουμε. Και καμιά φορά, δεν ξέρω...

Βρήκαμε τη μουσική, βρήκαμε τη ζωγραφική, και μετά είπαμε να αποτυπώσουμε το είναι μας σε λέξεις περίεργες. Ε, δεν είναι εύκολο. Είναι αφύσικο. Είναι μια σταλιά φυσικό βασικά.

Τα νήματα που τους ενώνουν, είναι λεπτά μα δε κόβονται. Είναι τα μόνα που τους κρατούν μαζί σε αμοιβαία κίνηση. Και ίσως να είναι αυτά που τους κρατάν σε στάση όρθια. Είναι λεπτά, είναι απλά, και αν δεν ήθελα να καλύψω με πέπλο την σιωπή μου, θα σου έλεγα ποια είναι. Μα σιωπώ, όσα έχω γράψει είναι μια έκφραση της σιωπής, σιωπής απλής χωρίς άλλα στολίδια, σιωπής προσωπικής και περίεργης. Μα ίσως να ξέρεις, ίσως να μου εξηγήσεις. Και ... ψέμματα. Η σιωπή είναι μόνο μια κρύα τελεία.

ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ vol.18

Ο ‘Ιαν μόλις σιγουρεύτηκε οτι δεν υπήρχε κανένας στο διάδρομο, βρήκε την έξοδο κινδύνου που φυσιολογικά χρησιμοποιούνταν μόνο απο το προσωπικό του ξενοδοχείου και κατεβαίνοντας γρήγορα τις σκάλες, βρέθηκε στο υπόγειο parking. ‘Ολα ήταν ήσυχα εκεί, μόνο μια φιγούρα ντυμένη με μαύρα δερμάτινα ρούχα πάνω σε μια μηχανή μεγάλου κυβισμού κατευθυνώταν με αρκετά μεγάλη ταχύτητα προς την έξοδο. Ένα απότομο φρενάρισμα ακούστηκε και η μηχανή σταμάτησε ακρίβως μπροστά απο τον ‘Ιαν. Εκείνος έκανε μερικά βήματα προς τα πίσω ενστεικτοδώς και στάθηκε εκεί με μια έκφραση απορίας στο πρόσωπό του..Ο οδηγός της μηχανής έβγαλε το κράνος και λαμπερές μαύρες μπούκλες έπεσαν απαλά στον ώμο του. ‘Ηταν η Μπρούκ. Ο Ίαν είχε μείνει έκπληκτος να την κοιτάζει όταν τελικά εκείνη του μίλησε. «Δεν περίμενες να με ξαναδείς τόσο σύντομα, έτσι δεν είναι?»τον ρώτησε χαμογελώντας. «Ομολογώ πως όχι.»απάντησε ο ‘Ιαν δειλά προσπαθώντας να καταλάβει τί συνέβαινε.. «Είμαι σίγουρη πως έχεις ένα σωρό απορίες» είπε η Μπρούκ γεμάτη κατανόηση. «Η αλήθεια είναι πως με έχεις μπερδέψει πολύ» της απάντησε ο Ίαν μεταξύ σοβαρού και αστείου. «Αλήθεια? Δεν είχα τέτοια πρόθεση.Λυπάμαι.»είπε εκείνη. Ακολούθησαν μερικές στιγμές σιωπηλής αμηχανίας και χωρίς να χάνει άλλο χρόνο η Μπρούκ είπε στον ‘Ιαν «Τέλοσπάντων, είμαι πρόθυμη να σου τα εξηγήσω όλα.Σίγουρα θα έχουμε πολλά να πούμε οι δυό μας Ίαν.Νομίζω ξέρεις σε τί αναφέρομαι.». «Ξέρεις και το όνομά μου? Μα πώς? Πώς?....Ξέρεις και για τη Λεϊλά.?». «Είναι μεγάλη ιστορία.Ναι ξέρω και για τη Λεϊλά, όπως επίσης και για τον Ρίτσαρτν, όμως θα ήταν καλύτερο να τα συζητήσουμε κάπου αλλού αυτά.Το μέρος εδώ δεν είναι ασφαλές για τέτοιου είδους συζητήσεις.», «Ναι έχεις δίκιο Μπρούκ..Καλύτερα.» απάντησε ο Ίαν μη μπορώντας να πιστέψει όσα άκουγε. «Λοιπόν? Θα αναίβεις?» ρώτησε ανυπόμονα η Μπρουκ..Χωρίς δεύτερη σκέψη ο ‘Ιαν ανέβηκε στη μηχανή μαζί με την Μπρούκ και αναπτύσοντας μεγάλη ταχύτητα, οι δυό τους χάθηκαν στους αχανείς δρόμους του Μανχάτταν...TO BE CONTINIUED…

αυτή η τρέλα δεν πρέπει να σταματήσει

στην άκρη της τραμπάλας στέκουμαι και χαίρομαι
υποθέτω πως κάτι υπάρχει από την άλλη, και δεν πέφτω
συνήθως δεν έρχομαι από δω
είναι που έλεγα πως δεν έχει νόημα
και δεν έχει

η μεγαλύτερη προσπάθεια δεν είναι αρκετή
δεν μπορεί να είναι τίποτα αρκετό, άμα ζητά να ικανοποιήσει κάτι πέρα από τον εαυτό του

οι τραμπάλες δεν μπορούν να σε παν πολύ ψηλά
σε ανεβάζουν για λίγο
και είναι το βάρος από την άλλη μεριά, που σε τινάζει

Έπρεπε κάποτε κάποιος να ζωγραφίσει με χρώματα κόκκινα και μπλε ένα ξυσμένο μολύβι. αυτός κάθισε και σκάρωσε ό,τι πιο περίεργο μπορούσε να σκεφτεί εκείνη την στιγμή και τα ζωγράφισε πάνω στη μικρή επιφάνεια του μολυβιού, μα πήρε μόνο το γκρι χρώμα, και το μαύρο. Και μετά αναρωτιόταν, γιατί το μολύβι δεν έγραφε.

και το ανάλογο άσμα.

DREAM ON

Έπεσε τυχαία στα χέρια μου τις προάλλες το παρακάτω άρθρο και διαβάζοντάς το με έκανε να αναθεωρίσω ορισμένα πράγματα και να θυμηθώ οτι τελικά τίποτα δεν πάει χαμένο, τίποτα δεν είναι ανόητο, κάνεις δεν μπορεί να μας σταματήσει απο το να πετύχουμε τους στόχους μας και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τα όνειρά μας.Όσα «ΔΝΤ» και όσες «οικονομικές (και μη) κρίσεις» και αν προκύψουν στη ζωή, τελικά μόνο όσοι δεν παύουν να ονειρεύονται καταφέρνουν να επιβιώσουν.Γιατί όπως είπε και η Eleanor Roosevelt περίπου 50 χρόνια πριν, «Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους»



"Δεν είμαστε ονειροπόλοι, δεν είμαστε απο άλλο πλανήτη, απλά συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε περισσότερο απο ποτέ, όχι για να αποδράσουμε απο την πραγματικότητα αλλά για να φτιάξουμε μια νέα.Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που το οραματίστηκαν. Φαντάσου να τρέχεις με χίλια στην πίστα ράλι του αιωνίως ξέγνοιαστου πριγκιπάτου του Μονακό.Και ξαφνικά, μετά την στροφή, ένα τεράστιο φωτεινό stop ξεπροβάλλει αναπάντεχα και σε προειδοποιεί για επερχόμενο κίνδυνο. Και το χρυσό ηλιοβασίλεμα του Μόντε Κάρλο θαμπώνει απο σύννεφα και ο ορίζοντας δεν είναι πια το φωτεινό μέλλον γεμάτο απο απέραντες ευκειρίες που σου υποσχέθηκαν. Αφήνεις το γκάζι.

Μέχρι πριν απο λίγο καιρό ήμασταν η χρυσή γενιά που δεν γνώρισε ποτέ πείνα και πόλεμο, που είχε την πολυτέλεια των σπουδών, των gadget, των διακοπών, της δίαιτας μπροστά σε παραγεμισμένα ψυγεία.Τα αντανακλαστικά μας δεν ήταν προετοιμασμένα. «Η γενία των 700 ευρώ» δεν εκπαιδεύτηκε για κάτι τέτοιο. Οι κοινωνιολόγοι απερίφραστα δήλωναν προ κρίσης οτι οι «Millenium» διαθέτουν αντανακλαστικά γέρου, με λίγα λόγια το βάζουν κάτω εύκολα, δεν παλεύουν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, απογοητεύονται, ενδίδουν με την πρώτη στραβοτιμονιά. Τώρα που το χρήμα κατακρημνίστηκε ως υπέρτατη αξία πιθανολογούμε οτι οι νέες αξίες θα εκθρονίσουν τις παλιές και θα φυτρώσουν νέα φτερά στη θέση των παλιών. Τότε όλοι ανεξαρτήτως, πιτσιρικάδες, μεγάλοι ή μεγαλύτεροι μπορεί να σταματήσουμε να κάνουμε όνειρα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα ενός κομφορμισμού χωρίς άνθη, εις το όνομα του «Richistan» και του επιχρυσωμένου bling blong.

Ήδη μια νέα πραγματικότητα ξεδιπλώνεται σαν χαλί κάτω απο τα πόδια μας.Νέοι τρόποι, στόχοι και προοπτικές ταράζουν τα βαρετά λιμνάζοντα νερά. Η αντίδραση όλο και περισσότερων γύρω μας είναι νέες παρέες και κολεκτίβες που στρώνουν το δικό τους μονοπάτι. Εφόσον τίποτα δεν γίνεται θα το κάνουμε εμείς να συμβεί. Το στρίμωγμα ξεβολεύει τους ανθρώπους και τους κάνει πιο αποφασισμένους. Όταν δεν υπάρχει στήριγμα, όταν δεν υπάρχει τίποτα πίσω, μπορείς να πας μόνο μπροστά.

Έχω αρκετούς φίλους που άλλαξαν τρόπο πλεύσης: για να αντιμετωπίσουν την κρίση πίστεψαν ακόμη περισσότερο στα όνειρά τους, εφόσον δεν υπήρχε άλλη διέξοδος. Άλλοι αποφάσισαν ναφύγουν και άλλοι να μείνουν, να γκρεμίσουν και να ξαναχτίσουν με νέα υλικά.

Αν νομοτελειακά το αντανακλαστικό στη δράσα είναι η αντίδραση, τότε, φίλοι μου, δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές απο το να ξεχάσουμε τα πάντα, να σφυρίξουμε αδιάφορα, να γελάσουμε στον εαυτό μας και να συνεχίσουμε το δρόμο μας με ακόμα μεγαλύτερο διασκελισμό."

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΙΑΝ

Βραδιασε παλι,τα φωτα σβηνουν
στη γκριζα πολη ολα με πνιγουν
τοση ησυχια μου φερνει ανια
ξυπνα στο μυαλο μου τη νοσταλγια

Μετραω ασκοπα αδειες στιγμες
με την ελπιδα να ΄ρθει το χθες
τοτε που οι δυο μας ειχαμε κτισει
κοσμο δικο μας μια αγαπη να ζησει

Θελω το χρονο να τον γυρισω
νυχτες που περασαν να ξαναζησω
γεματες να γινουν οι αδειες στιγμες
θελω το τωρα να γινει χτες

Στον τοιχο γυρνα σαν τρελο το ρολοι
σαρακι ο χρονος το σωμα μου τρωει
ματια κοκκινα απ΄τον καπνο
το στομα στεγνωσε απ΄το ποτο

Στο τζαμι πεφτουν αργα οι ψιχαλες
και στο ποτηρι εχουν μεινει δυο σταλες
κυλησε η νυχτα ο ηλιος θα βγει
το φως στη ψυχη μου να φερει μπορει

Θελω τα ματια τωρα να κλεισω
στα ονειρα μου να σε συναντησω
να μου μιλησεις οπως παλια
και ας ξυπνησουμε αγκαλια